Nereye nasıl düştüğü anlaşılamayan, hangi sıralamaya göre düştüğü karıştırılan 'cemre' havaya düştü. Hıncal Uluç'un küresel ısınma nedeniyle pavyona düştüğünü iddia ettiği cemre, bu yıl tam zamanında düşerek (19 Şubat) namusunu kurtarmış oldu. Birer hafta arayla havaya, suya ve toprağa düştüğüne inanılan bahar müjdecisi, 19-20 Şubat'ta havaya, 26-27 Şubat'ta suya, 5-6 Mart'ta da toprağa isabet ediyor. Folklorik bir öge olmasının ötesinde, meteoroloji biliminin gelişmediği dönemlerde "sıcaklık takvimi" olarak kullanılan cemre, denizcilerin ve çiftçilerin sürprizlerle karşılaşmamak için kullandığı bir tahmin aracıydı.
Anadolu kültürüne Arap kültüründen giriş yapan ve Arapça'da 'kor' anlamına gelen cemre, Müslümanların hac sırasında Mina vadisinde attığı taşlardan meydana gelen yığını anlatmak için de kullanılan bir ifade. Ne var ki şiirlere, şarkılara konu olan, umudu ve sevinci muştulayan, edebiyatın vazgeçemediği bir imge olarak sıcak varlığını koruyan 'cemre', meteoroloji için geçmişte kalmış bir yorumlama yöntemi. Zira 'cemre' teorisine göre daha erken ısınan hava, aslında ısınmasını toprağa değmiş güneş ışınlarının yansımasına borçlu ve bu yüzden öncelikle havanın değil, toprağın ısınması gerekiyor.
